Jetline

Eén van de meest legendarische achtbanenbouwers is zonder twijfel Anton Schwarzkopf, bekend van onder meer Olympia Looping en Looping Star. Eind jaren ’80 toverde de man in samenwerking met Zierer en BHS de achtbaan Jetline uit zijn hoed voor het Zweedse Gröna Lund.

COASTERFICHE
Jetline
  • Constructeur: BHS, Zierer
  • Ontwerper: Schwarzkopf
  • Redesign: Ing.-Büro Stengel GmbH
  • Opening: 1988
  • Max. snelheid: 90 km/u
  • Lengte: 800 m
  • Hoogste punt: 32m
  • Aantal inversies: 0
  • Duur van een ritje: 1 min 30 sec
  • Capaciteit: 1300 bezoekers per uur

Dit lichtblauwe monster is tot op de dag van vandaag de grootste investering geweest van het park en is ook nog steeds één van de meest populaire banen in Zweden. Bijna 800 meter baan slingeren door elkaar in een geniale constructie. Het heeft veel weg van Alpina baan, op de First drop en de gebankte sectie in het park na.

Het compacte kermispark liet in 2000 een gedeelte van Jetline helemaal herbouwen door Maurer Söhne en Werner Stengel waardoor de baan nog intenser werd: de first drop werd langer en steiler. Hierdoor konden de treinen nu 90 km/u halen. De trein duikt sindsdien ook in een tunnelsectie die zich in een arcadegebouw en een restaurant bevindt.
Zelfs zonder enige inversies op deze attractie is het moeilijk om deze achtbaan als familievriendelijk te beschouwen. De g-krachten zijn bijzonder intens en grenzen soms wel tot aan de waanzin. De steile drops, de vele bochten, de hellende helixen, het maken deze achtbaan tot een krachtige, fantastische achtbaan.

Een goed geoefend oog zal al snel merken dat deze achtbaan nogal massieve supports heeft. Initieel was voorzien dat deze achtbaan een bergthematisering zou krijgen, waardoor de valse berg mee moest ondersteund worden. Een beetje identiek aan Bavarian Mountain Railroad, momenteel BMRX genaamd in het Japanse Kobe Portopialand, waar de baan wel ingewerkt is.

In 2002 en 2003 ging de achtbaan als Berg- och Dalbanan door het leven, maar sinds 2004 werd de achtbaan terug Jetline genoemd, zoals voor 2002. Nadien slaagde Stengel erin om nog een wilde muis variant tussen de reeds immense structuur in te plaatsen.
 

Traject

Vanuit het station wordt de trein in een opwaartse rechterbocht omhoog getrokken op een ketting. Na een drop van 30 meter waar zo’n 4,5 G wordt ervaren, razen de treinen doorheen de eerder vermelde tunnel naar een gebankte bocht, die ook herontworpen werd. Die rechter neerwaartse bocht brengt de baan terug in de richting van de grootste hoeveelheid staal van deze achtbaan. Een snelle links-rechts combinatie volgt alvorens een eerste remzone bereikt is. Daarna duikt men letterlijk en figuurlijk rechts naar beneden om erna weer 180° rechts boven te draaien. Er volgt een zachte helix, de trein rijdt nu dwars, zodat daarna een lange linkerhelix kan genomen worden. Er volgt alweer een snelle, korte rechterbocht. Daarna is er weer een remzone om dan het spiegelbeeld van voorgaande bochten te krijgen: een langgerekte rechterhelix, gevolgd door een linkerbocht. De trein duikt nog een tunnel in voor een lange rechterbocht om dan in het station vol in de remmen te vliegen.